„Ja yhm” – the world as I see it

Dlaczego tak łatwo się poddajemy?
Dlaczego, gdy Bóg milczy, my myślimy, że nas zostawił?
Dzisiejsze Słowo pokazuje, że prawdziwa wiara to nie uczucie, lecz wytrwałość.
Mojżesz z wzniesionymi rękami i wdowa z Ewangelii uczą nas, że modlitwa nie polega na emocjach, ale na trwaniu — nawet wtedy, gdy nic się nie dzieje.
Bóg działa w ciszy, dojrzewa w czasie i odpowiada wtedy, gdy serce naprawdę ufa.
Wiara, która się nie męczy, to wiara, która wierzy — także wtedy, gdy Bóg milczy.
🎙️ Posłuchaj nowego odcinka podcastu „Ja, yhm” z bratem Christophem, kapucynem z austriackich Alp.
📅 Nowe odcinki co tydzień — z piątku na sobotę.
🔗 jayhm.podbean.com

Nella 28ª Domenica del Tempo Ordinario ascoltiamo la storia di Naaman, lo straniero guarito dalla lebbra che per gratitudine porta con sé la terra d’Israele, e il Vangelo dei dieci lebbrosi, di cui solo un Samaritano torna a ringraziare Gesù. Il messaggio è semplice: la gratitudine è il cuore della fede – e solo chi ringrazia crede davvero.

Am 28. Sonntag im Jahreskreis hören wir von Naaman, dem Fremden, der im Jordan von Gott geheilt wurde und aus Dankbarkeit Erde aus Israel mitnahm, und vom Evangelium mit den zehn Aussätzigen, von denen nur ein Samariter zurückkam, um Jesus zu danken. Die Botschaft: Dankbarkeit ist das Herz des Glaubens – nur wer dankt, glaubt wirklich.

W 28. Niedzielę Zwykłą pochylamy się nad historią Naamana, cudzoziemca uzdrowionego z trądu, który z wdzięczności zabrał ziemię z Izraela, oraz nad ewangeliczną sceną dziesięciu trędowatych, z których tylko Samarytanin powrócił, by podziękować Jezusowi. To przypomnienie, że wdzięczność jest sercem wiary – a tylko ten, kto dziękuje, naprawdę wierzy.

На 28-а неделя през годината слушаме за Нееман, чужденецът, изцелен от Бога в Йордан, който от благодарност взема земя от Израил, и за десетимата прокажени, от които само един самарянин се връща, за да благодари на Исус. Посланието е ясно: благодарността е сърцето на вярата – само който благодари, вярва истински.

Dov’era Dio quando ad Auschwitz accadevano atrocità?
Dov’era Dio quando i Turchi massacrarono più di un milione di Armeni?
Dov’era Dio quando i missili russi cadevano sull’Ucraina, distruggendo interi villaggi e città?
Dov’è Dio oggi, nella cosiddetta Terra Santa, dove a Gaza le famiglie soffrono e muoiono?
Sono domande che ritornano nella storia dell’umanità. Vorremmo una risposta chiara. Ma la risposta è sempre la stessa:

Wo war Gott, als in Auschwitz das Unvorstellbare geschah?
Wo war Gott, als die Türken über eine Million Armenier ermordeten?
Wo war Gott, als russische Raketen auf die Ukraine fielen und ganze Städte zerstörten?
Wo ist Gott heute, im sogenannten Heiligen Land, wo Familien im Gazastreifen leiden und sterben?
Das sind Fragen, die in der Geschichte der Menschheit immer wiederkehren. Wir hätten gerne eine klare Antwort.

Gdzie był Bóg, gdy w Auschwitz ginęli ludzie?
Gdzie był Bóg, gdy Ormianie padali ofiarą ludobójstwa?
Gdzie jest Bóg, gdy wojna niszczy Ukrainę i Strefę Gazy?
To pytania, które powracają przez wieki. Prorok Habakuk, żyjący w niespokojnym VII wieku przed Chrystusem, też je zadawał. Był świadkiem niesprawiedliwości, ucisku i przemocy – podobnie jak my dzisiaj. W dialogu z Bogiem uczy, że jedynym ratunkiem jest wiara i zaufanie, mimo wszystko.
W Ewangelii uczniowie proszą Jezusa: „Przymnóż nam wiary”. A On odpowiada, że wystarczy wiara jak ziarnko gorczycy – mała, ale prawdziwa.
W tym odcinku szukamy odpowiedzi, jak żyć wiarą w świecie pełnym cierpienia, niesprawiedliwości i chaosu.

Къде беше Бог, когато в Аушвиц се случиха ужасни неща?
Къде беше Бог, когато турците избиха над един милион арменци?
Къде беше Бог, когато руските ракети падаха върху Украйна, унищожавайки цели села и градове?
Къде е Бог днес, в тъй наречената Света земя, където в Газа хората страдат и умират?
 
Това са въпроси, които се повтарят в историята на човечеството. Ние искаме ясен отговор.

Nell’episodio di oggi ascoltiamo la voce forte del profeta Amos e la parabola di Gesù sul ricco e Lazzaro. Amos mette in guardia contro l’indifferenza di chi vive nel lusso senza preoccuparsi della comunità. Gesù mostra le conseguenze dello stesso peccato – il ricco che non si accorge del povero alla sua porta.
 
Rifletto su queste parole dalla mia prospettiva – nelle Alpi austriache, nella valle dello Stanzertal. L’altezza può essere un’illusione: si può abitare in alto e, spiritualmente, essere molto in basso. Per questo la Parola è oggi ancora più attuale.
 
Condivido anche l’esperienza dell’Indonesia, dove i più ricchi non si chiudono nel proprio lusso, ma condividono ciò che hanno, costruendo la comunità – persino sostenendo la costruzione di nuove chiese con aiuti senza interessi. È una logica della ricchezza completamente diversa: senza muri e divisioni, ma con fraternità.
 
La nostra ricchezza costruisce ancora la comunità, o ormai la divide?
Vediamo i nostri „Lazzari“ alle nostre porte?
Basterà la Parola che abbiamo già ricevuto per aprire occhi e cuori?